Ανάβαση στους απότομους δέτες του Γιούχτα

(Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «ΠΑΤΡΙΣ» 27 Ιανουαρίου 2011)
Κείμενο Φωτογραφίες Βασίλης Δρόσος

Την Κυριακή 23-1-2011 ο Φυσιολατρικός Σύλλογος Ηρακλείου και ο Ορειβατικός Λασιθίου , πραγματοποίησαν από κοινού πεζοπορία, από τον Προφήτη Ηλία με ανάβαση στις δυτικές προσβάσεις του Γιούχτα, με τερματισμό στις Πάνω Αρχάνες.

Στις 8 ή ώρα το πρωί το λεωφορείο ξεκίνησε από την Καινούργια Πόρτα προς την εύφορη κοιλάδα της Φοινικιάς και των Μαλάδων. Ο ουρανός κατάμαυρος από βαριά σύννεφα έδειχνε πως θα βρέξει. Το πρωινό ψιλοβρόχι μας έκανε να αναρωτιόμαστε, ήμασταν όμως κατάλληλα προετοιμασμένοι σε περίπτωση βροχής.

Φτάσαμε στον Προφήτη Ηλία όπου η αρχηγός της σημερινής πεζοπορίας Μαρία Παπουτσάκη Συγγελάκη, έδωσε τις σχετικές οδηγίες και ανηφορίσαμε προς το δίκορφο ύψωμα Ρόκκα. Βλέπουμε τις κορυφές να περιστοιχίζονται από το κάστρο «Τέμενος» που οικοδόμησε εδώ ο Νικηφόρος Φωκάς τη Βʼ Βυζαντινή περίοδο.

Μια πετρόκτιστη σκάλα, μας οδηγεί στο εσωτερικό του απόρθητου κάστρου.

Η ξεναγός Μαρίνα Ξωφάκη συνοδοιπόρος του Φυσιολατρικού Συλλόγου, μας μίλησε για την ιστορία του κάστρου, αλλά και για το φυσικό τούτο οχυρό που κατά τον Όμηρο ήταν η Ακρόπολη της προϊστορικής Λυκάστου. Μας ξενάγησε στο χώρο αυτό και μετά κατηφορίσαμε για την πορεία μας στο ιερό βουνό του Γιούχτα.

Η υγρή ατμόσφαιρα μας αγκάλιασε καθώς βαδίζαμε στις κατάφυτες πλαγιές της γραφικής κοιλάδας του Τεμένους. Βλέπουμε κτηνοτρόφους να φροντίζουν τα ζωντανά τους, ελαιοκαλλιεργητές να κλαδεύουν τις ελιές τους, κι άλλους ακόμα να τις ραβδίζουν. Με ανατολική κατεύθυνση ανηφορίσαμε τις δυτικές ρίζες του Γιούχτα. Βαδίζαμε ανάμεσα σε αμπελώνες και ελαιώνες που ξεκουράζονταν στους υγρούς γήλοφους, πάνω στα ξομπλιαστά χαλιά της ξινήδας, το κίτρινο χρώμα της ζωγράφιζε τα πλούσια λιβάδια. Μετά από 5 χμ φτάσαμε στην Αγία Άννα όπου ξεκουραστήκαμε για λίγο. Εκεί χωριστήκαμε σε δύο ομάδες, η μία ομάδα θα πεζοπορούσε γύρω από τη νοτιοανατολική πλευρά του βουνού, ήταν μια ομαλή πεζοπορία, η άλλη ομάδα θα σκαρφάλωνε τους απότομους δέτες του Γιούχτα, μέχρι την κορυφή. Από εκεί θα κατηφόριζε το παλιό μονοπάτι μέχρι της Αρχάνες. Είκοσιδύο άτομα αποφασίσαμε να ανεβούμε από τους Δέτες. Κάπου τα σύννεφα άρχισαν να αραιώνουν και να μας δίνουν ελπίδα πως δε θα βρέξει. Τα λασπωμένα μονοπάτια, γέμισαν με λάσπη τα αρβύλα μας, γλιστρούσαμε λες και κάναμε πατινάζ, κάπου χάνουμε την ισορροπία μας, χρειάζεται μεγάλη προσοχή. Φτάνουμε σε ποτάμι, ξεπλύναμε τα άρβυλα μας και βάζοντας μεγάλες πέτρες καταφέραμε να περάσουμε χωρίς να βραχούμε.

Το ανηφορικό μονοπάτι μας πέρασε στην περιοχή «Καρνάρη» εκεί μια πηγή έτρεχε ασταμάτητα Ανάρια σπίτια εδώ κι εκεί αποτελούν μετόχια των καλλιεργητών της περιοχής. Όμορφα γραφικά βουνά περιφρουρούν το τοπίο. Τα στοιχειά της φύσης τούτη την εποχή, ζωγραφίζουν χειμωνιάτικους πίνακες με ανοιξιάτικες ανταύγειες. Καθώς ανηφορίζουμε ακόμα ψηλότερα βλέπουμε δυτικά τη χιονισμένη κορυφή του Ψηλορείτη να στεφανώνεται από γκρίζα σύννεφα . Μετά από 3 ώρες φτάνουμε στον υψηλότερο γήλοφο της περιοχής «Καρνάρη». Εκεί μας περίμενε μια έκπληξη, κάποιοι κτηνοτρόφοι μάς καλωσόρισαν και μας κάλεσαν να πιούμε μια ρακί.

Εκεί στο αγροτόσπιτο άναβε ξυλόσομπα και στη σίγλα έβραζε κρέας, “καθίστε, μα λίγο θέλει ακόμη”, μας είπαν. “Καλή η παρέα σας μα ο χρόνος δε μας παίρνει”, τους ευχαριστήσαμε για τη ρακή και συνεχίσαμε την ανάβαση μας. Η κλαδερή πλαγιά του λόφου «Χελώνα» μάς περίμενε στην άγρια αφιλόξενη φύση της ορθώνοντας απειλητικά τα αγκαθωτά κλαδιά της. Το μονοπάτι είχε πνιγεί από ασπαλάθους, αγκαραθιές, κατσοπρίνια, θυμάρια, ρίγανη και αρωματικά φυτά. Με τις κατσούνες και τα πατών παραμερίζαμε τα κλαδιά δημιουργώντας πέρασμα. Έτσι και παραπατούσες, οι αγκαθωτοί ασπάλαθοι τσιμπούσαν άσχημα. Το ύψος τους έφτανε και τα δύο μέτρα, κάναμε μισή ώρα να τους περάσουμε για να φτάσουμε στις δυτικές προσβάσεις του «Γιούχτα», του ιερού βουνού των Μινωιτών. Εδώ ξεκουραστήκαμε για λίγο, οι απότομοι φρουριακοί δέτες ορθώνονται κατακόρυφα. Οι πρόεδροι των Συλλόγων , Φυσιολατρικού Γιώργος Ζαχαράκης και Ε.Ο.Σ. Λασιθίου Βασίλης Δρόσος έδωσαν οδηγίες στους ορειβάτες, τους εξήγησαν ότι σε μερικά σημεία θα αναρριχηθούμε ένας, ένας, να προσέχουμε μη φύγει καμιά πέτρα και χτυπήσει κάποιος κ.λ.π. Αρχίσαμε να σκαρφαλώνουμε σιγά σιγά προς τα κελιά των καλογράδων. Ένα πετρόκτιστο τοίχος πάνω από 3μ ύψος κλείνει την είσοδο μιας σπηλιάς, είναι να απορείς πώς κτίστηκε αυτό το τοίχος στα κατακόρυφα υψώματα του βουνού, λίγο πιο πέρα βλέπουμε ένα πετρόκτιστο σαρνίτσι στην άκρη του γκρεμού. Περνάμε δίπλα του και σκαρφαλώνουμε ακόμη ψηλότερα, αγκαλιάζοντας χαράκια και κλαδιά για να κρατηθούμε. Μερικές βιτσίλες σχεδόν ακίνητες, πάνω από τα κεφάλια μας, παρακολουθούσαν από ψηλά. Για μια ώρα γαντζωνόμασταν από όπου βρίσκαμε, μέχρι που φτάσαμε στην κορυφή. Εκεί στην τετραμάρτυρη εκκλησία της Μεταμόρφωσης, των Αγίων Αναργύρων, Αποστόλων και της Αγίας Ζώνης, ξεκουραστήκαμε για λίγο και αλλάξαμε τα μουσκεμένα από ιδρώτα ρούχα μας.

Τα δύσκολα τελείωσαν χωρίς απρόοπτα. Κατηφορίσαμε προς τις Αρχάνες όπου μας περίμενε η άλλη ομάδα. Θαυμάσαμε από ψηλά την ωραία κωμόπολη των Αρχανών με τα νεοκλασικά κεραμόσκεπα αρχοντικά που χρωμάτιζαν το καταπράσινο χαλί της φύσης όπως απλωνόταν γύρω της.

Μια φύση κατάφυτη από αμπελώνες, ελαιώνες, κρεβατίνες, με τα φημισμένα επιτραπέζια σταφύλια, να ενώνεται με την κοιλάδα των Πεζών και την απέραντη περιοχή της Πεδιάδας. Είναι η ομορφότερη κωμόπολη της Κρήτης, κτισμένη στην ανατολική αγκαλιά του ιερού βουνού του «Δία», ανάμεσα στον Ψηλορείτη και τα Λασιθιώτικα βουνά, καταγράφει το μεγαλείο και την ιστορία της από αρχαιοτάτων χρόνων.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s